Gedichten van Albertine

30
nov

Ochtendmist


De ochtendmist
beneemt mij het zicht
verdoezelen tranen
in mijn gezicht

tranen die niemand ziet
omdat de mist het niet toelaat
het zijn geen tranen van verdriet
maar van koude in mijn gelaat

Voorzichtig baan ik me een weg
op de tast voetje voor voetje
het is iets wat ik naast me neerleg
want in gedachten zie ik dat lieve snoetje

Dat het doel is van mijn tocht
waarvoor ik duisternis doorsta
want ach, wat betekend dat beetje vocht
in vergelijking met dat waar ik voor ga

Ik weet dat ergens in die mist
iemand staat die op mij wacht
dus het belemmeren van mijn zicht
doet mij niets, want ik weet dat hij mij straks toelacht


	
				

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

© 2024 Gedichten van Albertine | Entries (RSS) and Comments (RSS)

Design by Web4 Sudoku - Powered By Wordpress