Gedichten van Albertine

24
nov

Door verdriet vermoord

Alleen op een bankje
in de regen
zittend in gedachten verzonken

Groot is haar verdriet
eenzaam is haar gevoel
de druppels deren haar niet

Gevoelloos voor de kou
gevoelloos voor elke vorm van aandacht
het kan haar niet schelen

Als een verzopen katje
kleven haren aan haar gezicht
voor niemand bereikbaar

Dan gaat ze liggen
legt haar handen onder haar hoofd
trekt haar knieen wat omhoog

Bij het aanbreken van de dag
in de vroege ochtendmist
is het lichtje in haar gedoofd

foto

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

© 2024 Gedichten van Albertine | Entries (RSS) and Comments (RSS)

Design by Web4 Sudoku - Powered By Wordpress